بگذار از اینجا هم بیرونمان کنند...!

روزگاریست که شیطان هم فریاد میزند:

سجده خواهم کرد؛

آدم پیدا کنید

در زندگیت با آدمهایی برخورد خواهی کرد
که آزارت می دهند
تحقیرت میکنند
عهدشان را میشکنند
به شما دروغ میگویند
حق شما را می گیرند

هیچگاه منش خود را
درسطح آنها پائین نیاور
و درصدد کینه و انتقام بر نیا
آنها را ببخش و در گذر
همه چیز را به خدا واگذار کن
او بهترین داور است
و هیچ حقی را ضایع نمیکند
! این قانون طبیعت است
به این قانون عمل کن
تا همیشه از آرامش درون برخوردار باشی

رسم این شهر عجیب است بیا برگردیم

قصد این قوم فریب است بیا برگردیم

 آنکه یک روز دل به نگاهش دادیم

 خنده اش سرد و غریب است بیا برگردیم

 عشق بازیچه شهر است ولی در ده ما

 دختر عشق نجیب است بیا برگردیم

چه قدر فاصله اینجاست بین آدمها

چه قدر عاطفه تنهاست بین آدمها

کسی به حال شقایق دلش نمی سوزد

و او هنوز شکوفاست بین آدمها

کسی به نیت دل ها دعا نمی خواند

غروب زمزمه پیداست بین آدمها

چه می شود همه از جنس آسمان باشیم

طلوع عشق چه زیباست بین آدمها

تمام پنجره ها بی قرار بارانند

چه قدر خشکی و صحراست بین آدمها

به خاطر تو سرودم چرا که تنها تو

دلت به وسعت دریاست بین آدمها

خسته ام …

امشب ای زیباترین رویای من

 گل کن از سر شاخه لالای من

 در سراب خواب من سبزینه نیست

خسته شد تصویرم و آیینه نیست

 آخر ای شب من شبیه بیشه ام

رحم کن نیلوفر بی ریشه ام

گوشوار حسرتم، گوشم بده

 آه سرگردانم، آغوشم بده

زادگاه من درخت بید بود

سالها همسایه ام خورشید بود

 شاپرک بودم مرا پرواز برد

هر پرم را یک نسیم ناز برد

 داستان ها دوستانم بوده اند

قصه ها ورد زبانم بوده اند

 مثل همسالان شبنم زاد خود

 پر کشیدم من هم از میلاد خود

 ناگهان در نور عزلت وا شدم

سایه ام ترسید و من تنها شدم

 چشم واکردم زمانم رفته بود

قایق رنگین کمانم رفته بود

 پوپک من از نیستان ها گذشت

 کهکشانم از بیابان ها گذشت

 اینک ای شب من گیاهی خسته ام

 در تب آیینه آهی خسته ام