وبه کدام دلتنگی خندیدم که این چنین دلتنگم.. من به اندازه ی چشمان توغمگین ماندم…
دلتنگ تر از همه دلتنگی ها
گوشه ای می نشینم و حسرت ها را می شمارم
باختن ها را ، صدای شکستن ها رانمیدانم
من کدام امید را نا امید کردم...
کدام خواهش را نشنیدم...

و به اندازه ی هر برق نگاهت نگران
تو به اندازه ی تنهایی من شاد بمان
برچسب:
نویسنده: سپیده